سالروز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه

 بسیاری از انسان‌های بی‌گناه در دنیای آشفته امروز قربانی شکنجه و خشونت‌های رنج‌آور ‌می‌شوند. رنج‌های آنان زیر بمباران خبرهای ریز و درشت و اطلاعات لازم و نالازم  پنهان ‌می‌ماند.

کنوانسیون مبارزه با شکنجه سازمان ملل متحد از 26 ژوئن 1987 میلادی کار خود را آغاز کرد.توافقنامه منع جهانی شکنجه گامی اساسی در جهت بهبود وضعیت حقوق بشر در جهان بود. برای تجدید خاطره با این روز تاریخی, اجلاس عمومی سازمان ملل در سال 1997,روز 26 ژوئن را روز جهانی پشتیبانی از قربانیان شکنجه اعلام کرد.

شاید امروز، 26 ژوئن (5 تیر) به عنوان روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه فرصت مناسبی باشد تا ضمن اینکه نگاه‌های بشردوستانه را به سمت درک بیشتر رنج‌های قربانیان جلب ‌می‌کنیم خواستار بیداری اراده‌ جهانیان در محکومیت هر نوع شکنجه و خشونت شویم.

بدترین انواع شکنجه را از جمله می‌توان در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران پیدا کرد. همه آمارهای موجود به نقل از سازمانهای مدافع حقوق بشری و سازمان عفو بین المللی این واقعیت را آشکار میسازد که نظام جمهوری اسلامی ایران یکی از کشورهایی است که در ضمینه نقض حقوق انسانی زندانیان بخصوص زندانیان عقیدتی و سیاسی جزو آن دسته از حکومتهایی است که در رده نخستین این آمار قرار دارد و شکنجه گران در زندانهای جمهوری اسلامی با شدیدترین نوع شکنجه ها و همچنین اعترافات اجباری با این دسته از این زندانیان برخورد میکنند و در موارد بسیاری زندانیان سیاسی و عقیدتی در زیر شکنجه جان میسپارند...

اگرچه جوامع حقوق بشری و سازمان عفو بین الملل هر ساله با انتشار آمار و اعلامیه و تومارهای بلند برخورد قهر آمیز و شکنجه گرانه مسئولان قضایی و نهادهای امنیتی رژیم ایران را با زندانیان سیاسی و عقیدتی اعلام کرده و محکوم میکنند اما متاسفانه هیچ اثری در تغییر رفتار نهادهای قضایی و امنیتی که مستقیما از شخص اول مملکت و رهبر ایران دستور میگرند دیده نمیشود و شکنجه و آزار جسمانی زندانیان و اعترافات اجباری که خود در زیر شکنجه به انجام میرسد به بخش جدایی ناپذیر سیاست برخورد با زندانیان سیاسی و عقیدتی نظام جمهوری اسلامی بدل گشته است.