صدور حکم ده سال زندان برای ترویج و تدریس زبان مادری

زهرا محمدی فعال فرهنگی کرد زبان و مسئول انجمن فرهنگی اجتماعی نوژین در حالی از سوی شعبه یکم دادگاه انقلاب سنندج به ده سال حکم زندان محکوم شد که نزدیک به هفت ماه قبل موقتا آزاد شد ,آنهم با وثیقه 700 میلیون تومانی  , صدور این حکم ناعادلانه موجی از اعتراضات اجتماعی را به همراه داشته است  , سیستم قضایی نظام ایران همواره برای احکام صادره خود توجیهاتی می آورد تا حکم را مصداق قانون مداری و برخورد با متهم نشان دهد , در مورد برخورد قضایی با زهرا محمدی نیز ایشان را همچون کسی که با گروهها و اپوزیسون مخالف رژیم ایران همکاری کرده است حکم ده سال را صادر کرده است که با اعتراض زهرا محمدی همراه بوده است و قویا این اتهام را رد کرده است , ایشان همواره تاکیید کرده است که همچون وظیفه و همچنین تخصصی که دارد سعی بر ترویج و تدریس زبان کردی آنهم از طریق انجمن نوژین نموده است که طبق قانون اساسی تدریس زبان مادری جرم محسوب نمی شود اما ایشان دامنه فعالیت خود را برای اهداف اجتماعی گسترده تر نیز نموده بود و بعد از آمدن سیل در مناطق غربی ایران با کمپین حمایت از آسیب دیدگان از سیل در استان لرستان همکاری کرد , ایشان همچنین فعالیتهای زیست محیطی را نیز در کارنامه دارد . با این توصیفات که خانم زهرا محمدی همه را دارد و هیچکدام نه تنها غیر قانونی بلکه شایان قدردانی نیز می باشد صدورحکم آنهم ده سال خیلی تعجب آور و غیر انسانی است , اگرچه این تعجب زمانی اتفاق می افتد که مبدا و منشاء این حکم صادره کشوری دمکرات باشد و آزادی بیان در آن وجود داشته باشد . در کشور ایران و با توجه به سیستم حکومتی موجود صدور همچون احکامی و ناعدالتی امری عادی شده است که زیاد تعجب نمی آورد ,عمده اتهام زهرا محمدی اقدام علیه امنیت ملی می باشد . این اتهام واهی برای کسی که فرهنگی می باشد و زبان مادری را تدریس می کند تنها این واقعیت تلخ را آشکار می سازد که جامعه اقلیتها در ایران تحت ظلم و ستم هستند , تبعیض و محرومیت اقلیتها در زمانهای مختلف حکمرانی تمرکز گرا همواره بخشی از سیاستهای دیکتاتورها می باشد , اگر چه ملت کرد در ایران به گواهی تاریخ از کهن ترین ملتهای ایران و دولتهای همجوار ایران محسوب می شود اما با توجه به شرایط دولتها و سرکوب ملتها و اقلیتها از جانب حاکمین تمرکزگرا همواره حق و حقوقشان آنهم ابتدایی ترین حقوقشان نادیده گرفته و حتی پایمال نیز شده است . وجود کسانی همچون زهرا محمدی در هر جامعه ایی باعث پیشرفت و تعالی فرهنگ می شود  اما حاکمیت ایرانی با فرهنگ و پیشرفت تمدن کاملا بیگانه است و کسانی را که مروج امور فرهنگی و مدنیت و بانی امور انسان دوستانه هستند با القابی همچون اغتشاشگر و مخلان امنیت معرفی میکند , که واقعیت معکوس است و حاکمیت و دستگاه قضایی خود مروجان خشونت , تبعیض و نا امنی در جامعه ایران هستند...