اعتراضات مردم ایران در پی گرانی و تورم بی سابقە

 در پی فشارهای اقتصادی و تورم بی سابقەایی که جامعه ایران را فرا گرفته است نارضایتی و اعتراض به دلیل شرایط وخیم معیشتی بسیاری از شهرهای ایران را فرا گرفته است و مردم به ستوه آمده از این وضعیت اعتراضات خود را با اجتماعات در میادین شهرها برپا کردەاند. همچنین عدەایی از مردم با هجوم بە فروشگاهای مواد غذایی بە ناچار و از روی احتیاج مواد غذایی از قبیل روغن خوراکی و ... را برداشتند و تصویری غم انگیـز از این وضعیت را رقم زدند...

اگرچه وضعیت اقتصادی بسیاری از کشورهای جهان و بیشتر اروپایی بعد از حملە نظامی روسیه به اوکراین تا حدی بهم ریخت و عرضە مواد غذایی از قبیل روغن و آرد رو بە کاهش پیدا کرد اما با تدابیری کە از سوی دولتمردان آن کشورها به انجام رسید تا حدی این رویە تورم مهار شدە است ولی در کشور ایران کە دولتمردان نالایق تحت حاکمیت رژیم ولایت فقیه سرمایه هنگفت ملت را صرف تبلیغ و ترویج ایدولوژی مذهبی شیعی و صدور انقلاب به سایر کشورهای منطقه از جمله سوریه،لبنان و یمن و حتی مرز خاورمیانه را نیز تنیده است و آفریقا و آمریکای جنوبی نیز از دخالتهای رژیم ایران البته با سرمایه گذاری زیاد در امان نمانده است اکنون شاهد این هستیم که با توجه به تحریم های اقتصادی اروپا و آمریکا سقف تورم در ایران به اوج خود رسیده است و نیازهای معیشتی مردم ایران اکنون از قشر فقیر و ندار نیز فراتر رفته است و عمده جمعیت ایران را که قشر  متوسط نیز هستند "البته با توجه به آمارهای حکومتی که آن نیز قابل اعتماد نیستند" اکنون وضعیت نامناسبی از لحاظ معیشتی و گذران زندگی دارند و این وضعیت شرایطی را پدید آورده است که اکنون مردم به ستوه آمدە به کف خیابان آمدەاند و در اعتراض بە تورم افسار گسیخته در ایران با سر دادن شعارهای ضد حکومتی خواستار بهبود وضعیت زندگی و شرایط گذران زندگی خود هستند اما در طی این چند سالە اخیر کە مردم دردمند و بیزار از این رژیم اینگونە معترض شدەاند با سرکوب وحشیانە از سوی ماموران انتظامی و امنیتی قرار گرفتەاند و عدە زیادی از مردم معترض بە رگبار گلولە بستە شدەاند و تعداد زیادی نیز زندان و سیاه چالەهای رعب آمیز رژیم سزای اعتراض برحقشان بودە است .

امید کە در این برهە کە مردم گرسنە و ندار برای سیر کردن شکم خانوادەهایشان بە خیابانها روان شدەاند و اعتراضات برحق خود را کە کاملا مسلامت آمیز است را بە گوش نامسئولان حکومتی می رسانند برای رسیدن بە هدفشان موفق باشند و شاهد کشتار و بە گلولە بستن مردم بە ستوە آمدە نباشیم.

دوازدهمین سالگرد اعدام فـرزاد کمانگر ،فرهاد وکیلی،علی حیدریان،شیرین علم هولی و مهدی اسلامیان

  دوازده سال پیش، در سحرگاه ۱۹ اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۹، پس از قطع تلفن ها و ملاقات های زندان اوین، پنج زندانی سیاسی به نامهای فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی، علی حیدریان، شیرین علم هولی و مهدی اسلامیان به چوبه دار سپرده شدند و خانواده های آنان برای همیشه چشم به راه آنان ماندند.

موارد بسیار گسترده نقض حقوق انسانی در بازداشت، بازجویی ها، محکومیت و اجرای حکم افراد مورد اشاره، باعث جریحه دار شدن افکار عمومی و بالطبع بالاگرفتن اعتراضات وسیعی در بین جامعه ایرانی و حتی افکار عمومی بین المللی شد.فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی و علی حیدریان، سه متهم از یک پرونده در ایام بازداشت در بازداشتگاههای ۲۰۹ اوین، اطلاعات کرمانشاه و اطلاعات سنندج، مکرراً برای بیان اعترافات غیرواقعی، تحت شکنجه های طاقت فرسایی قرار گرفتند.

آنها در طی دفاعیات خود در دادگاه و یا نامه هایی که از زندان نوشتند به کرات به این موضوع اشاره کردند، این زندانیان عقیدتی عنوان کردند که به خاطر تعلق نژادی و همینطور مذهب خود مورد شکنجه قرار گرفته اند.

فرزاد کمانگر، فعال حقوق بشر و عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان کردستان با ۱۲ سال سابقه تدریس و عضویت در نهادهای مدنی متعدد، در رنجنامه ، دفاعیات و نامه های متعدد خود به مراجع قضایی از این شکنجه های هولناک پرده برداشت، وی علاوه بر شرح کامل شکنجه ها و بدرفتاری های متعدد و آسیب های جسمی وارده، افشا کرد که در دادگاه برای ۳ متهم تنها ۷ دقیقه وقت در نظر گرفته شده بود. حساسیت این پرونده و اعتراضات افکار عمومی در حدی بود که نمایندگان مجلس شورای اسلامی را نیز به واکنش واداشت و آنها نیز خواستار پیگیری این پرونده شدند.

به گواه وکیل فرزاد کمانگر و مدعیات متهم، هیچگونه مستندی ولو اعترافات اجباری بر علیه این فعال مدنی در رابطه با اتهام وارده وجود نداشت به طوری که سخنگوی قوه قضاییه در هر بار اظهار نظر در رابطه با این پرونده به نقض سخنان سابق خود و ایراد اظهاراتی متناقض پرداخت، به گواه وکیل فرزاد کمانگر از اتهامات مربوط به مواد منفجره و بمب گذاری تبرئه شده بود.

مسئله سیاسی بودن پرونده، بی سندی و نقض اساسی ترین اصولی قانونی و انسانی از سوی دستگاههای امنیتی و قضایی در حدی بود که دستگاه امنیتی پس از بالا گرفتن اعتراضات مردمی، از مردادماه ۱۳۸۷ با تغییر تیم کارشناسی پرونده به صورت شفاهی در حضور خانواده، وکیل و زندانیان به اقدامات غیرانسانی نیروهای خود اذعان نموده و مدعی پیگیری استیفای حقوق قربانیان این پرونده منجمله فرزاد کمانگر شده بود. همینطور پس از یکسال ادعای گم شدن پرونده این افراد از سوی قوه قضاییه با قبول بررسی درخواست وکیل افراد در خصوص رسیدگی مجدد به پرونده (اعمال ماده ۱۸) در اواخر سال ۸۹، پرونده وارد مرحله جدیدی شد.

در این پرونده، به کرات ایراد اتهام به افراد به دلیل فقدان اسناد بارها تغییر کرد و حتی سخنگوی قوه قضاییه که در اولین اظهار رسمی این اتهامات را اقدام به بمب گذاری خواند و در آخرین اظهار نظر آن را به عضویت در حزب خارجی کارگران کردستان ترکیه که اساسا بر علیه ایران هم فعالیتی ندارد تغییر داد، هر چند باز این اتهام پس از اجرای حکم طی اطلاعیه دادستانی تهران به عضویت و همکاری با حزب حیات آزاد کردستان"پژاک" تغییر کرد. تغییراتی که یقیناً تنها ناشی از بی اساس بودن پرونده به لحاظ حقوقی تعبیر میشود.

دیگر اعدام شده ۱۹ اردیبهشت، مهدی اسلامیان تنها زندانی غیر کرد این روز است، وی نیز در نامه ای که به بیرون از زندان ارسال داشته بود جرم خود را کمک مالی به برادر کوچک خود به مبلغ ۲۲۰ هزار تومان در حالی که از اتهامات یا ارتباطات برادر خود بی خبر بوده دانسته و به نوعی عنوان کرده بود به جرم برادری به اعدام محکوم شده است. وی نیز از شکنجه خود سخن گفته و از عدم امکان دفاع نیز روایت کرده بود.

پنجمین زندانی سیاسی اعدامی شیرین علم هولی، دختر ۲۸ ساله اهل ماکو بود که وی نیز اتهامات متعدد و متغیری را در پرونده خود شاهد بود و در طی دو نامه از شکنجه های خود سخن گفته بود به خصوص از ۲۵ روز اول بازداشت که در محلی نامعلوم نگهداری شده بود. وی نیز به اتهام تردد غیر مجاز در مرز و عضویت در یکی از احزاب اپوزیسیون به اعدام محکوم شد. هر چند اتهامات اولیه وی موارد دیگری را نیز در بر میگرفت.

در چگونگی اجرای احکام نیز که گستره ای از نقض حقوق انسانی را شاهد بودیم، از عصر روز ۱۸ اردیبهشت ماه تلفن های زندان اوین قطع و ۵ زندانی مورد اشاره پس از سالها تحمل مرارت و شرایط دشوار زندانهای مختلف، در حالی که میتوانست به لحاظ حقوقی رسیدگی به پرونده ها ادامه پیدا کند، بدون اطلاع از قصد اجرای حکم، بدون امکان دیدار با خانواده ها یا حضور وکلا یا حتی نگارش وصیت نامه به سلول های انفرادی بند ۲۴۰ منتقل شده و سحرگاه روز ۱۹ اردیبهشت به صورت عجولانه ای در محوطه پارکینگ زندان اوین به چوبه اعدام سپرده شدند.

یقیناً شکل اجرای غیر عادی احکام مورد اشاره، برآوردها در خصوص بار سیاسی و مقاصد قربانی کردن این افراد از سویی و از سویی ممانعت از برملا شدن اقدامات غیرانسانی دستگاه امنیتی و قضایی را در صورت بررسی مجدد پرونده افزایش داد.

ضمن بزرگداشت یاد و خاطره فرزاد کمانگر بعنوان یک فعال راستین حقوق بشر که به خوبی نشان داد فعالیت انسانی تابع هیچ شرایط و مرزی نیست، یاد دیگر اعدام شدگان به همـراه او گرامی باد.

روز جهانی آزادی مطبوعات؛ ایران سومین کشور در قعر جدول

 در روز جهانی آزادی مطبوعات (سوم ماه مه) سازمان گزارشگران بدون مرز رده‌بندی آزادی رسانه‌ها در دنیا را منتشر کرد.ایران از میان ۱۸۰ کشور دنیا در جایگاه ۱۷۸ قرار دارد.

بحران‌ها و جنگ‌های جدید و تشدید درگیری‌ها آزادی رسانه‌ها در سراسر جهان را به خطر انداخته است. سازمان گزارشگران بدون مرز در روز جهانی آزادی مطبوعات رده‌بندی آزادی رسانه‌ها در سراسر جهان را منتشر کرد.

این جدول که نتیجه بررسی وضعیت آزادی مطبوعات در ۱۸۰ کشور جهان است، نشان می‌دهد که چگونه درگیری‌های خشونت‌بار و نیز سرکوب دولتی جلوی کار روزنامه‌نگاران را می‌گیرد.

همانند سال‌های گذشته، کشورهای اسکاندیناوی در رأس جدول آزادی رسانه‌ها قرار دارند. نروژ برای ششمین سال متوالی در رده اول این جدول نشسته و پس از آن به ترتیب دانمارک و سوئد قرار دارند. استونی نیز در جایگاه چهارم قرار گرفته است.در این چهار کشور بر خلاف سایر کشورها، سیاستمداران مدام اصحاب رسانه را مورد حمله قرار نداده‌اند و این امر باعث شده تا کار گزارش‌دهی آسان‌تر شود.

اریتره، کره شمالی و ایران در قعر جدول بدترین کشورها از نظر آزادی مطبوعات مانند سال‌های گذشته اریتره و کره شمالی (رده ۱۸۰ و ۱۷۹) هستند. در این دو کشور دولت کنترل کامل تمامی منابع اطلاعاتی را در دست دارد.

زینب جلالیان در پانزدهمین سال حبس خود همچنان محروم از حق ملاقات با خانواده

 زینب جلالیان قدیمی‌ترین زندانی سیاسی زن در کوردستان و ایران که به حبس ابد محکوم شده است، در حالی وارد پانزدهمین سال حبس خود شده است که پس از انتقال به زندان یزد همچنان از حق مرخصی و ملاقات با اعضای خانواده خود محروم است.

بە گزارش سازمان حقوق بشری هنگاو یکی از نزدیکان خانواده جلالیان در اینباره گفتە است: ” زینب جلالیان از ۱۹ آبان ۱۳۹۹ به طور غیرقانونی از زندان مرکزی کرمانشاه به زندان مرکزی یزد منتقل شده و از آن زمان تاکنون که ۱۸ ماه می‌گذر هیچ یک از اعضای خانواده موفق به ملاقات با وی نشده و بارها درخواست خانواده جلالیان برای ملاقات با زینب توسط نهادهای امنیتی رد شده و همین منجر به نگرانی آنها شده است”.این منبع در ادامه اعلام کرد که نهادهای امنیتی به خانواده جلالیان گفته‌اند تنها در صورتی می‌توانند با زینب ملاقات کنند که وی کتبا اظهار پشیمانی نموده و به آنچه ما می‌خواهیم اعتراف کند.

زمستان گذشته گزل حاجی‌زاده، مادر زینب جلالیان با انتشار ویدیویی از نهادهای حقوق بشری درخواست رسیدگی به وضعیت پرونده زینب را کرده است، علاوه بر احضار و بازجویی از این مادر سالخورده، دو نفر دیگر از نزدیکان این خانواده به مدت چند روز بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفته‌اند.

دانشجویان خواستار پس گرفتن عنوان «انقلابی‌» از مجلس شورای اسلامی توسط خامنه‌ای شدند

 دانشجویانی که روز سه‌شنبه ششم اردیبهشت با رهبر جمهوری اسلامی ایران دیدار کردند، از او خواستند که عنوان «انقلابی‌گری» را از مجلس شورای اسلامی پس بگیرد.

سایت آیت‌الله علی خامنه‌ای که به صورت لحظه‌ای اظهارات او را توئیت می‌کرد، ابتدا پاسخ رهبر جمهوری اسلامی به این درخواست را منتشر کرد ولی بعد در تنظیم نهایی خبر، آن را حذف کرد.

علی خامنه‌ای در واکنش به درخواست دانشجویان گفت: «حالا صحبت مجلس شد و اعتراض به مجلس و درخواست از من که عنوان انقلابی‌گری را پس بگیرم از این مجلس. خب خیلی نماینده‌های این مجلس همین جوان‌های دیروز در جایگاه شمایند. یعنی خیلی‌ از آن‌ها جوان‌هایی هستند که چند سال قبل از این مثل شما می‌آمدند می‌ایستادند انتقاد می‌کردند، حرف می‌زدند، اشکال می‌کردند».

او با بیان این‌که نمایندگان مجلس، «انقلابی‌اند»، گفت: «این جور نیست که انقلابی نباشند. البته من یکایک را که نمی‌شناسم. مجموعه را می‌بینم روی مجموعه قضاوت می‌کنم. مجموعه بد نیست، خوب است، هم در دولت، هم در مجلس و در بعضی از بخش‌های دیگر، مجموعه خوب است. حالا ممکن است یک اشکالاتی بر بعضی‌ از آن‌ها وارد باشد».

سایت رهبر جمهوری اسلامی پرسش‌های دانشجویان را منتشر نکرده است، ولی به‌نظر می‌رسد که انتقاد آن‌ها در واکنش به جنجال موسوم به «خرید سیسمونی» توسط خانواده محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، از ترکیه و همچنین دفاع وی از احداث پروژه پتروشیمی میانکاله به‌رغم اعتراض‌های وسیع فعالان محیط زیست و مدنی باشد.

یک چهره وابسته به جریان موسوم به «عدالتخواه» هفته گذشته در صفحه توئیتر خود فاش کرد که زهرا مشیر، همسر آقای قالیباف همراه با دخترش مریم قالیباف، و دامادش محمدرضا بحیرایی، حین تحویل بار به دلیل «حجم بالای» آن که گفته می‌شود «خرید سیسمونی نوزاد» بوده است به مشکل برخورده‌اند.

انجام این سفر، در حالی که بسیاری از مردم ایران با مشکلات گسترده‌ معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، با انتقادهای گسترده‌ای از سوی کاربران شبکه‌های اجتماعی و چهره‌های مختلف اصولگرا و اصلاح‌طلب روبرو شد.

وحید اشتری که نخستین بار این خبر را منتشر کرد، خطاب به رئیس مجلس شورای اسلامی نوشت: «نمی‌شود آن بالا نشست و با چفیه برای مردم از تولید ملی و اشتغال و ممنوعیت ورود لوازم خانگی و خودروی ملی سخنرانی کرد و خانواده را برای خرید سیسمونی بدرقه ترکیه کرد. داریم ازین تناقض‌ها پاره می‌شویم».

به‌رغم دامنه گسترده این انتقادها، روزنامه‌ها و برخی از چهره‌های نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی ایران علنا یا به‌طور تلویحی به دفاع از آقای قالیباف برخاسته و منتقدان او را «معاند» و «خوارج جدید» خواندند.

مهدی فضائلی، معاون رسانه‌ای و سخنگوی دفتر نشر آثار رهبر جمهوری اسلامی، در توئیتی نوشت: ‌«از اشتراکات خوارج امروز با خوارج دوران حضرت علی (ع) که بگذریم، خوارج زمان امام علی، حافظ و قاری قرآن بودند اما بعید می‌دانم برخی خوارج زمان ما روخوانی صحیح قرآن را هم بلد باشند!»

سایت دفتر رهبر جمهوری اسلامی ایران نیز روز چهارم اردیبهشت یک سخنرانی سال ۱۳۵۸ او در مورد «خوارج» را تیتر یک کرد و نوشت: «خط خوارج امروز هم هست».

خوارج در ادبیات مذهبی شیعه به کسانی گفته می‌شود که مسلمانان «متعصب» بوده و حتی امام سوم شیعیان را قبول نداشتند و در جنگ صفین مقابل او ایستادند.

بر اساس: گزارش اولیه سایت دفتر رهبر جمهوری اسلامی 

علی مطهری: از همان ابتدا هدف‌مان تولید بمب هسته‌ای بود اما افشا شد

 نایب رئیس سابق مجلس شورای اسلامی می‌گوید جمهوری اسلامی ایران از همان ابتدا به‌دنبال ساخت بمب هسته‌ای برای «تقویت قوای بازدارنده» بود، اما نتوانست محرمانه بودن این موضوع را حفظ کند و افشا شد.

علی مطهری روز یکشنبه چهارم اردیبهشت در مصاحبه‌ با «باشگاه خبرنگاران دانشجویی ایران» در پاسخ به سوالی درباره اظهار نظر سابقش درباره این‌که «می‌توانیم در ایران بمب اتم بسازیم چون شرع استفاده از بمب اتم را برای ما حرام کرده نه ساخت آن را» اظهار داشت: «از همان ابتدا که وارد فعالیت هسته‌ای شدیم هدف‌مان ساخت بمب و تقویت قوای بازدارنده بود، اما نتوانستیم محرمانه بودن این مسئله را حفظ کنیم و گزارش‌های محرمانه توسط گروهک منافقین (شورای ملی مقاومت ایران) افشا شد».

قبلا اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس‌جمهوری سابق ایران، نیز تایید کرده بود که ایران در دوران جنگ با عراق، «در فکر تولید بمب هسته‌ای بود اما آن را عملی نکرد».

محسن رضایی فرمانده سپاه در دوران جنگ نیز در نامه‌ای محرمانه‌ به آیت‌الله خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی از نیاز به داشتن «سلاح‌های لیزری و هسته‌ای» برای بازدارندگی مقابل حملات عراق سخن گفته بود.

منبع:سایت خبری رادیو فـردا

گزارش سازمان عفو بین‌الملل از ۹۶ مورد به مرگ کشاندن عمدی زندانیان در ایران

 سازمان عفو بین‌الملل در یک گزارش تحقیقیِ تازه، نزدیک به یکصد مورد از به مرگ کشاندن عمدی زندانیان بیمار در زندان‌های ایران را مستند ساخته است.

این گزارش مفصل با عنوان «در اتاق انتظار مرگ: مرگ‌های در پی محرومیت از مراقبت‌های پزشکی در زندان‌های ایران» روز سه‌شنبه ۲۳ فروردین منتشر شد.

در این گزارش تحقیقی با جزئیات بسیار توضیح داده شده است که چگونه مقامات زندان‌ها در جمهوری اسلامی، با ممانعت از اعزام یا تأخیر در انتقال اورژانسی زندانیان به بیمارستان، در مرگ زندانیان نقش داشته یا مسبب اصلی آن هستند.

بر اساس این گزارش مستند، ۶۴ نفر از ۹۶ زندانی‌ای که عفو بین‌الملل گزارش‌های مربوط به آن‌ها را بررسی کرده، در داخل زندان جان باخته‌اند.

عفو بین‌الملل در این مورد می‌نویسد که «از این میان، بسیاری در بند خود درگذشته‌اند که معنایش این است آن‌ها در ساعات پایانی حیات حتی تحت مراقبت‌های اولیهٔ پزشکی قرار نگرفته‌اند. تعدادی دیگر در حالی که در بهداری‌های زندان با تجهیزات ابتدایی نگهداری می‌شدند، جان خود را از دست دادند.»

بنابر این گزارش، ۲۶ زندانی نیز به دنبال تأخیرهای عمدی و کشنده از سوی کارکنان پزشکی یا مسئولان زندان، در حین انتقال به بیمارستان یا اندکی پس از بستری شدن در آن جان باخته‌‌اند.

عفو بین‌الملل در گزاش خود آورده است: «حداقل در شش مورد زندانیان بدحال به سلول‌های انفرادی، بندهای تنبیهی یا قرنطینه منتقل شدند. از این میان، چهار نفر در تنهایی در زندان جان باختند، در حالی که دو نفر باقی‌مانده در نهایت مجوز اعزام به بیمارستان را گرفتند، اما فقط زمانی که دیگر دیر شده بود؛ آن‌ها هم یا حین انتقال به بیمارستان یا اندکی پس از بستری شدن جان باختند.»

در اکثریت قریب به اتفاق موارد ثبت‌شده، زندانیانِ جان‌باخته جوان یا میان‌سال بوده‌اند: ۲۳ نفر بین ۱۹ تا ۳۹ سال و ۲۶ نفر بین ۴۰ تا ۵۹ سال داشته‌اند.

در گزارش تحقیقی سازمان عفو بین‌الملل، «مصونیت سیستماتیک ناقضان حقوق بشر از مجازات در ایران» به‌عنوان یکی از عواملی یاد شده که به مقامات زندان اجازه می‌دهد به روند محروم کردنِ کشنده زندانیان از مراقبت‌های پزشکی ادامه دهند.

عفو بین‌الملل این مصونیت قضایی را یک بحران خوانده و افزوده است: «با توجه به این وضعیت، عفو بین‌الملل دیگربار بر ضرورت جدی ایجاد یک سازوکار بین‌المللی از سوی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد برای جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و نگهداری شواهد و مدارک مربوط به جدی‌ترین جرایم بین‌المللی ارتکاب‌یافته در ایران، با هدف تسهیل دادرسی کیفری عادلانه در آینده، تأکید می‌کند.»

پیشتر، شهریور سال گذشته، در پی انتشار ویدئوهایی از نحوهٔ برخورد زندانبانان با زندانیان در ایران سازمان عفو بین‌الملل با توجه به امتناع مداوم مقامات جمهوری اسلامی از تحقیقات در این باره، «مجدداً خواستار تأسیس یک سازوکار پاسخگویی و تحقیقاتی توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل» برای رسیدگی به این موضوع شده بود.

در گزارش جدید عفو بین‌الملل، دیانا الطحاوی، معاون دفتر خاورمیانه و شمال آفریقای این سازمان، تأکید کرده است: «تا زمانی که تحقیقات مؤثر، کامل، شفاف، بی‌طرفانه و مستقل برا ی تعیین شرایط منجر به مرگ زندانیان و شناسایی افراد دخیل در این مرگ‌ها انجام نشود، سایه مرگ بر سر زندانیان بیمار ایران همچنان سنگین خواهد بود.»

در بخشی از این گزارش تحقیقی، آمار ۹۶ زندانی به‌تفکیک استان‌ها ارائه شده که بر اساس آن، استان‌های آذربایجان غربی، تهران، سیستان و بلوچستان و کرج، به‌ترتیب با ۲۸، ۱۶، ۱۵ و ۱۲ زندانی جان‌سپرده در صدر فهرست قرار دارند.

از این ۹۶ مورد ثبت‌شدهٔ مرگ، ۶۵ زندانی فقط طی پنج سال گذشته جان باخته‌اند که حتی اگر حاصل از امکان دسترسی بیشتر به اطلاعات در سال‌های اخیر باشد، «همچنان نشانه‌ای هشداردهنده از این است که نقض جدی حق حیات و سلامت در سراسر زندان‌های ایران فروکش نکرده و همچنان بی‌وقفه در جریان است و در اثر جو حاکم مبنی بر مصونیت ناقضان حقوق زندانیان از مجازات تسهیل می‌شود».

بر اساس این گزارش، از ۹۶ مورد ثبت‌شده مرگ، عفو بین‌الملل به مدارکی از وضعیت حقوقی ۶۹ نفر از زندانیان دسترسی یافته که نشان می‌دهد دست‌کم ۵۷ نفر از آن‌ها در حین گذراندن دوره محکومیت بودند و ۱۲ نفر از زندانیان جان‌سپرده تحت بازداشت پیش از محاکمه قرار داشتند.

همچنین از مجموع ۹۶ زندانی که مرگ آن‌ها ثبت شده، «پرونده ۲۰ نفر از آنان داری ماهیت سیاسی با اتهامات امنیت ملی بوده است»؛ اتهامی که در جمهوری اسلامی مکرراً علیه فعالان مدنی، مدافعان حقو بشر نویسندگان، مخالفان سیاسی و اعضای اقلیت‌های قومی مطرح می‌شود.

بر اساس این گزارش تحقیقی، پرونده ۷۶ زندانی جان‌سپردهٔ دیگر ‌«ماهیت غیرسیاسی داشته است».

سازمان عفو بین‌الملل با مستند کردن همه این موارد و به‌منظور جلوگیری از مرگ‌های قابل اجتناب بیشتر در نتیجه محرومیت از مراقبت‌های پزشکی حیاتی، از مقامات جمهوری اسلامی خواسته است که «تا زمان اعمال اصلاحات ساختاری در بهداری‌های زندان، هم در قانون و هم در عمل الزام کنند که زندانیانی که شرایط اورژانسی دارند، فوراً به مراکز درمانی خارج از زندان اعزام شوند».

عفو بین‌الملل همچنین از مقامات جمهوری اسلامی خواسته است که «مقررات عمیقاً معیوب آیین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها را که به مدیران زندان و مقامات دادستانی این اختیار را می‌دهد تا توصیه‌های پزشکی را نادیده گرفته و در مورد اعزام زندانیان برای درمان خارج از زندان تصمیم‌گیرندهٔ نهایی باشند، اصلاح کنند».

فیفا از فدراسیون فوتبال ایران درباره جلوگیری از ورود زنان به ورزشگاه مشهد توضیح خواست

 فدراسیون بین‌المللی فوتبال، فیفا، می‌گوید در جریان خبرهای مربوط به جلوگیری از ورود زنان به ورزشگاه امام رضا مشهد قرار گرفته و از مسئولان فدراسیون فوتبال درخواست اطلاعات بیشتر کرده است.

فیفا روز چهارشنبه ۱۰ فروردین در پاسخ به پرسش گلناز اسفندیاری، خبرنگار رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی، کتبی نوشته است: «موضع فیفا در مورد حضور زنان در مسابقات فوتبال در ایران روشن است: پیشرفت تاریخی به‌دست آمده است- همان‌طور که به عنوان مثال در اکتبر ۲۰۱۹ هزاران زن اجازه یافتند که برای نخستین بار ظرف ۴۰ سال در ورزشگاه حضور پیدا کنند، و اخیرا نیز در ماه ژانویه برخی از زنان دوباره اجازه حضور در یک بازی فیفا پیدا کردند».

فدراسیون بین‌المللی فوتبال افزوده است: «فیفا انتظار دارد که این روند ادامه پیدا کند، به گونه‌ای که این روند برگشت‌ناپذیر باشد».

روز ۹ فروردین، تعداد زیادی از زنان به‌رغم خرید بلیت بازی از طریق وب‌سایت فدراسیون فوتبال به طور قانونی، اجازه ورود به ورزشگاه امام رضا مشهد برای تماشای بازی تیم ملی فوتبال ایران و لبنان را پیدا نکردند و ماموران برای پراکنده کردن آن‌ها که در میان آنان تعدادی دختر خردسال نیز بودند به اسپری فلفل متوسل شدند.

به دنبال این اتفاق، بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی خواستار تعلیق فوتبال ایران از سوی فیفا شدند.

فدراسیون فوتبال ایران پیش از این به فیفا تعهد داده بود که زنان طبق قوانین فدراسیون بین‌المللی فوتبال از حق برابر با مردان برای تهیه بلیت و ورود به ورزشگاه برخوردار باشند، اما همواره تنها عده محدودی از زنان به صورت گزینشی اجازه ورود به ورزشگاه‌ها را یافته‌اند.

منبع : سایت خبری رادیو فردا

بحران پناهندگی و پناهندگان فراموش شده در ترکیه!

 در طول این دهه گذشته دنیا شاهد جنگهایی بوده است که خسارتهای جبران ناپذیری برای مردمان جهان به جا گذاشته است. به غیر از خرابی و خسارتهای فراوانی که کشورهای درگیر جنگ در ضمینه ویرانی زیر ساختهای کشورها متحمل شدند مردمان این کشورها به ناچار کشورشان را ترک کردەاند و موج آوارگی از این کشورها مشکلات و معضلات زیادی با خود داشته است که جامعه جهانی تاکنون با آن روبرو شده است...

این رویه از سال ۲۰۱۱ که کشور سوریه در داخل کشورش شاهد سرکوب معترضان از سوی حاکمین حزب بعث بر ضد مردم سوریه شد و به دنبال آن جریانات تندرو به موازات حزب بعث که با خشونت مردم را سرکوب می نمود درست شد و دخالت کشورها و طرفداری از مخالفان و موافقان, صحنه

جنگ در سوریه را وارد فاز جدیدی کرد که باعث شد موج زیادی از مردم سوریه به ناچار آواره شوند که این موج آوارگی کشورهای جهان را وا داشت تا موج پناهجویی را در ممالک خود بپذیرند تا آنجاییکه موج انسانی آواره به حدی زیاد بود که دول اروپایی و در صدر آنان کشور آلمان دروازەهای خود بر روی این موج فراوان انسانی گشود ...

اگر چه کشور سوریه در حال حاضر نسبت به آن دوره به آرامشی نسبی رسیده است اما متاسفانه جنگ داخلی و دخالت کشورهای دیگر به کلی به پایان نرسیده است .

 "دهه گذشته ،دهه آوارگی و هجوم مردمان کشورهای جنگ زده به کشورهای امن اروپایی بوده است. "

با حکمرانی طالبان در افغانستان موج زیادی از مردم این کشور نیز از ترس خشونت و تحجر طالبان این کشور را ترک کرده و آواره شدەاند کە عمدە مهاجرت آنان نیز به کشورهای اروپایی بوده است ...

در چند هفته گذشته با یورش روسیه به اکراین موج آوارگی مردم جنگ زده این کشور نیز به وقوع پیوست و با توجه به نزدیکی مرزهای اکراین با کشورهای اتحادیه اروپا دوباره مرزهای کشورهای اروپای غربی شاهد حضور مردم آواره اکراین برای دور ماندن از آتش جنگ است ،از برخورد چند گانه کشورهای اروپایی در برخورد و قبول کردن آوارگان که بگذریم به نکتەایی بر میخوریم کە بە غیر از این مواردی کە بە آن اشاره شد هستند کسانی که به دلایل عقیدتی و سیاسی و ترس از دستگیری و بازداشت و آزار، خطر راههای سخت رسیدن بە کشوری امن را قبول کردەاند و راهی کشورهای اروپایی شدەاند ...

اما در اینجا بە کسانی اشارە می کنم کە فراموش شدەاند و در کشورهای ثانوی منتظر انتقال به کشور سوم هستند و روی صحبتم کشور ترکیه می باشد و پناهندگانی که با وجود قبولی از سوی کمیساریای عالی سازمان ملل متحد و با تحمل سختیهای موجود کماکان روزگار مبهمی را سپری می کنند ، تعداد زیادی پرونده قبولی پناهجویان ایرانی و حتی افغانی در بخش کشوری کمیساریای عالی سازمان پناهندگان در حال خاک خوردن است و متاسفانه و با توجه ناکار آمدی و کم فعالیتی این سازمان کماکان این شرایط وجود دارد و اداره مهاجرت ترکیه که مسٶلیت پذیرش و قبولی و تا حدی انتقال پناهندگان را عهده دار شده است عملا از این مسٶلیت شانه خالی کرده است و شاید مسائلی دیگر است که پناهندگان از آن بی خبر هستند!!

در میان پناهندگانی که قبولی کمیساریای عالی سازمان پناهندگان در ترکیه را دارند عدەایی هستند کە بە دلایل نشر و نوشتن و فعالیتهای رسانەایی و حقوق بشری و رهایی از ترس دستگیری و آزار و شکنجە رژیم ایران مجبور بە ترک خاک ایران شدەاند و با توجە بە سابقە ربودن و حتی ترور مخالفان رژیم ایران در کشور ترکیە ،این امکان بە دور نیست کە این عدە مورد آماج خشونت بی مرز رژیم ایران قرار بگیرند...

بە امید اینکە این فراموش شدگان کە در سایە جنگهای منطقەایی به فراموشی سپرده شدەاند از این بلاتکلیفی رهایی یابند و کشورهایی کە پناهندە پذیر هستند و آمارهایی برای پذیرش پناهندە ارائە میدهند برای انتقال این عدە فراموش شدە نیز تلاش نمایند.

٨ مارس روز جهانی زنان "حکومت ایران همچنان حق و حقوق زنان را نادیدە می گیرد"

  به مناسبت ٨ مارس روز جهانی زن در اکثر نقاط و کشورهای دنیا مراسماتی برای بزرگداشت این رویداد مهم سده معاصر برگزار می شود و برای گرامیداشت این روز مهم در بیشتر ممالک گیتی زنان در این یادواره ،اجتماعات و مراسماتی را تدارک می بینند و فرصتی را منتغم میشمارند تا وجود پر از مهربانی و تاثیرگذارشان را در جامعه برجسته نمایند و این مهم در سده معاصر و دهـەهای اخیر نهادینه شده است و جامعه جهانی این واقعیت را که در سده های قبلی سعی در انکار تاثیر گذاری زنان در جامعه را داشت قبول کرده است و حتی کشورهایی که طبق سنت ،آیین و مذاهب و گاها فرهنگ، زن و تاثیر زنان را نادیده می گرفتند مجاب شدەاند که تسلیم خواستەهای برحق زنان شوند و زنان را همچون واقعیتی انکار ناپذیر که تاثیرشان در جامعه هم پای مردان می باشد بپذیرند.

در سایە حاکمیت نظام جمهوری اسلامی در ایران و سیاست واپس گرایانه و مستبدانه سردمداران رژیم ایران که مخالف هرگونه آزادی بیان ،اندیشه و استقلال فردی مردم است و با هر کس و هر جریان که مخالف این ایدئولوژی باشد برخورد می کند و سرکوبش می کند و از بدو حاکمیت آخوندها در ایران این رویه ،اساس و مبنای حکومت اسلامی ایران بودە و است. زیاد زنانی بودەاند کە قربانی سیاست جهل و افراطی حاکمیون شدەاند و اعدام و شکنجە و زندان را همراە مردان مبارز و روشن اندیش تجربە کردەاند و با توجە بە اینکە اینگونە برخوردهای قهری بە بخش اساسی سیاست رژیم ایران برای مقابله با مخالفان بدل گشتە است روزانە شاهد و ناظر آن هستیم که زنان مبارز و روشن فکر که سیاستهای افراط گرایانه و تبعیض آلود سیاسیون رژیم ایران را برنمی تابند مقابلشان ایستادەاند و زندان و دستگیری مانع از پیگیری و مبارزەشان برای احقاق اهدافشان نشدە است ...

 "روز جهانی زنان بر تمام بانوان گیتی و زنان آزادەایی کە بە خاطر فکر و اندیشە مورد آزار و اذیت قرار دارند مبارک باد.