۱۳۹۴ فروردین ۲۱, جمعه

آزادی برای محمد صدیق کبودوند

فریاد بی پایان برای رهایی بزرگمرد حقوق بشر در کوردستان
به پایمردی محمد صدیق کبودوند احترام بگذاریم
آزادی برای کبودوند

۱۳۹۴ فروردین ۱۴, جمعه

The Human Rights Situation in Iran

By Dr. Kamal Sido

Hassan Rohani, President of the Republic of Iran, is acknowledged as a reformer. Many even believe he will

open his country. But since his accession to office the number of executions and the amount of human rights abuses has instead increased.

Back in August 2013, when Hassan Rohani was elected as the new President of Iran, people believed that the situation of human rights in the country would improve. It was like a sigh of relief.

But today, after two years of Rohani’s reign, it is obvious that hope is evaporated. For example, the United Nations (UN) said that the number of executions has increased by 20% since August 2013.

By the increasing number of death penalties and the longstanding imprisonment of opposition members, the Iranian Regime has fanned a climate of anxiety. Every Iranian, no matter if Persian, Kurd, Ahwazi, Baloch people, Azerbaijani, Turkmen, Bahá’í or Christian – is supposed to be always aware of the omnipotence of the regime in Tehran. Nobody should dare to challenge the mullahs.

According to the UN, at least 753 people were executed in 2014. 13 of them were even under age.

This year, so in the first three months, at least 252 death penalties were executed. This makes almost three per day! In fact it might be distinctively more, because most of the executions are carried out in secret. In 2014 the Iranian government officially announced only 252 executed capital punishments. Members of ethnic minorities can also be found among the victims of those secret executions. Recently, at the beginning of March, six Kurd were hanged. Not even their lawyers were informed early enough about the executions.

According to human rights activists, at least 895 people are imprisoned in Iran for political reasons. More than one third of the political prisoners are members of religious minorities: 136 prisoners are Bahá’í, 90 are Sunni, 50 are Christian, 19 are dervish Muslim, four are Yarasan and two are Zoroastrian.

Ethnic and religious minorities face a wide range of discrimination. The basis for this maltreatment can be found in the Iranian constitution: Article 4 lies down that each lawful order has to be in agreement with Islamic law. The whole political structure of Iran is based on the Shiite interpretation of the Sharia. That is why every political activity that promotes other religious beliefs or confessions – such as the Bahá’í, dervish, Christians, Yaresan or Sunnis – is regarded as a rejection of Shia-Islam and thus punished as a crime. As a consequence the judges and attorneys of the revolutionary court often justify their sentences by claiming that ‘criminals’ pose a threat to the national security.

Instead of imposing reforms and of opening his country, Rohani choose to worsen the situation of human rights in Iran. Minorities and political activists have to be in fear of their lives and the rest of the population has to live in a climate of anxiety too. A better future, where human rights are respected and minorities have the right to practice their religious belief freely, seems to be a long way away. Hopefully not too long away. Because otherwise, 895 political prisoners might not live to see this better future

۱۳۹۴ فروردین ۹, یکشنبه

اعدام قاضی محمد و یارانش

ارتشبد فردوست در خاطرات خود، پیرامون سفر شاه، پس از به خاک و خون کشیدن دو حکومت خودمختار آذربایجان و کردستان به این دو منطقه می نویسد:

«چندي بعد محمد رضا به آذربايجان شرقي و غربي مسافرت كرد. برخي سران ايلات كه به شاه وفادار بودند استقبال شاياني نمودند گويا به او گفته بودند كه در مهاباد بعلت اعدام قاضي محمد مردم آماده استقبال نيستند .روزي بمن گفت « سوار شو » كنار او قرار گرفتم و بدون راننده و اسكورت كيلومترها راند و وارد مهاباد شد… در شهر از خودرو پياده شديم و خيابان و كوچه هاي شهر را دو تايي پيموديم هيچ فردي ، حتي فرماندار به استقبال نيامد … سپس به سربازخانه شهر كه در انتهاي يكي از خيابان ها بود واردشديم …در مراجعت در يك ميدان كوچك و خالي ديديم كه داري به زمين فرو كرده اند محمد رضا به من گفت ديدي در آمدن دار نبود ولي در مراجعت هست پس اين همان محلي است كه قاضي محمدبه دار آويخته شده ! پس از تحقيق معلوم شد صحيح است و تعدادي مهابادي در اين چند دقيقه اين كار را كردند، اين وضعيت استقبال از محمد رضا بود»

مهاباد، بعنوان پایتخت حکومت خودمختار کردستان در قلب مردم کردستان به پایتخت همیشگی کردستان تبدیل شد، چنان که امروز نیز قلب سیاست و مبارزه برای خودمختاری در کردستان ایران، همچنان در مهاباد تندتر از هر شهر و منطقه کردستان ایران می تپد. رمز احترام عمیق ملی کردها به قاضی محمد و پیشمرگان دوران قاضی محم، که شاید هنوز انگشت شماری از آنها در قید حیات باشند را باید در آرمان های بزرگ و انسانی قاضی محمد و آن حکومت خودگردانی دانست که قاضی محمد در راس آن قرار داشت. صداقت و پشتکار، وطن دوستی و آبادانی کردستان خمیرمایه آن حکومت بود.

در سالگرد اعدام قاضی محمد، یادآوریم نام هائی چون علی شیرزاده، احمد فاروقی، حمید مازرجی، عبدالله روشنفکر، سلیمان معینی، ملاآواره، اسماعیل شریف زاده، عزیز یوسفی، غنی بلوریان و ده ها مبارز دیگر حکومت خودمختار کردستان ایران را که یا با قاضی محمد هم سرنوشت شدند و یا در گوشه زندان های شاه عمری را پشت سر گذاشتند.

اعدام قاضی محمد و یارانش

ساعت 4 بعد بامداد 10 فروزدین 1326، در میدان «چواچرای» مهاباد، که پس از انقلاب 57 مردم نام آن را به میدان قاضی محمد تغییر دادند، قاضی محمد، محمدحسین سیف قاضی(وزیر دفاع حکومت ملی کردستان) و ابوالقاسم صدر قاضی(نماینده مهاباد در دوره 14 مجلس و رجل سیاسی برجسته و ملی کردستان) توسط ارتش شاهنشاهی به دار آویخته شدند.

دربار سلطنتی با قتل و اعدام صدها پیشمرگه دمکرات حکومت ملی کردستان، گمان برده بود، آزادی و اراده مردم کردستان برای دراختیار گرفتن سرنوشت خویش را برای همیشه سرکوب کرده است و دیگر خلق کرد از زیر بار این ضربه کمر راست نخواهد کرد. خیالی چنان باطل که نشانه های زنده بودن آن را در پی چند دهه همچنان در ایران و منطقه شاهدیم.

قاضی محمد چهره ای درخشان نه تنها برای کردهای ایران، بلکه برای کردهای منطقه بود. دمکراتی انقلابی و دانشمند پژوهنده که راه رهایی کردها از ستم مضاعف را بدرستی شناخت و با تاسیس نخستین حکومت خودگران منطقه ای، در چارچوب ایران واحد یگانه راه حل را از خود به یادگار گذاشت.

او سخنوری توانا بود و در آخرین خطابه خود، در میدان "چواچرای" مهاباد گفت:

«امروز یک قاضی محمد اعدام می شود. شک نداشته باشید که فردا هزاران قاضی محمد در کردستان بپا خواهند خواست.»

رژیم شاهنشاهی به جنگ واقعیات تاریخ کردستان و تحریف آن رفت. تاریخ و واقعیات باقی ماند و آن رژیم رفت.

ارتشبد فردوست در خاطرات خود، پیرامون سفر شاه، پس از به خاک و خون کشیدن دو حکومت خودمختار آذربایجان و کردستان به این دو منطقه می نویسد:

«چندي بعد محمد رضا به آذربايجان شرقي و غربي مسافرت كرد. برخي سران ايلات كه به شاه وفادار بودند استقبال شاياني نمودند گويا به او گفته بودند كه در مهاباد بعلت اعدام قاضي محمد مردم آماده استقبال نيستند .روزي بمن گفت « سوار شو » كنار او قرار گرفتم و بدون راننده و اسكورت كيلومترها راند و وارد مهاباد شد… در شهر از خودرو پياده شديم و خيابان و كوچه هاي شهر را دو تايي پيموديم هيچ فردي ، حتي فرماندار به استقبال نيامد … سپس به سربازخانه شهر كه در انتهاي يكي از خيابان ها بود واردشديم …در مراجعت در يك ميدان كوچك و خالي ديديم كه داري به زمين فرو كرده اند محمد رضا به من گفت ديدي در آمدن دار نبود ولي در مراجعت هست پس اين همان محلي است كه قاضي محمدبه دار آويخته شده ! پس از تحقيق معلوم شد صحيح است و تعدادي مهابادي در اين چند دقيقه اين كار را كردند، اين وضعيت استقبال از محمد رضا بود»

مهاباد، بعنوان پایتخت حکومت خودمختار کردستان در قلب مردم کردستان به پایتخت همیشگی کردستان تبدیل شد، چنان که امروز نیز قلب سیاست و مبارزه برای خودمختاری در کردستان ایران، همچنان در مهاباد تندتر از هر شهر و منطقه کردستان ایران می تپد. رمز احترام عمیق ملی کردها به قاضی محمد و پیشمرگان دوران قاضی محم، که شاید هنوز انگشت شماری از آنها در قید حیات باشند را باید در آرمان های بزرگ و انسانی قاضی محمد و آن حکومت خودگردانی دانست که قاضی محمد در راس آن قرار داشت. صداقت و پشتکار، وطن دوستی و آبادانی کردستان خمیرمایه آن حکومت بود.

در سالگرد اعدام قاضی محمد، یادآوریم نام هائی چون علی شیرزاده، احمد فاروقی، حمید مازرجی، عبدالله روشنفکر، سلیمان معینی، ملاآواره، اسماعیل شریف زاده، عزیز یوسفی، غنی بلوریان و ده ها مبارز دیگر حکومت خودمختار کردستان ایران را که یا با قاضی محمد هم سرنوشت شدند و یا در گوشه زندان های شاه عمری را پشت سر گذاشتند.

۱۳۹۴ فروردین ۵, چهارشنبه

معرفی شبکه‌ی حقوق بشر کردستان

معرفی

شبکه‌ی حقوق بشر کردستان

« همه انسان‌ ها آزاد به دنیا می آیند و در برخورداری از منزلت و حقوق برابرند. به همه آنان عقل و وجدان اعطا شده و همگی باید با یکدیگر با روحیه برادری رفتار کنند.» ( ماده یک اعلامیه جهانی حقوق بشر )

درباره ما

« شبکه‌ی حقوق بشر کردستان » یک نهاد حقوق بشری غیرسیاسی، مستقل و غیرانتفاعی است. این نهاد توسط تعدادی از وکلا و فعالین حقوق بشر کُرد در سال ۲۰۱۴ در فرانسه تأسیس شد.

کُردستان به دلیل شرایط خاص سیاسی،اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی از آغاز حاکمیت جمهوری اسلامی همواره جغرافیایی تهدیدآمیز علیه موجودیت نظام قلمداد شده است و با آغاز حاکمیت این نظام، شاهد صدور فرمان جهاد ۲۸ مردادماه سال ۵۸ علیه مردم کُرد هستیم. جهادی که کشتارها، اعدامهای دسته‌جمعی و سوزاندن و تخریب روستاهایی همچون قارنا و قلاتان بخش کوچکی از آن بود. ابعاد پنهان و دهشتناک آن جهاد هنوز هم برای جامعه‌ی بین‌المللی آشکار نشده است.

از آغاز فرمان جهاد در مردادماه ۵۸ تا به امروز روندی از نقض سیستماتیک حقوق بشر در این مناطق آغاز شد که تا به امروز در ابعاد مختلف تداوم دارد. این سابقه‌ی تاریخی سبب شده که جمهوری اسلامی همواره به مسایل مختلف این مناطق نگاه امنیتی داشته و با روشهای سخت‌افزاری سعی در رفع آن مسایل داشته باشد.

دیدگاه امنیتی تا حدی شدید است که برای مثال می‌توان به مساله‌ی کولبران و کاسبکاران مرزی اشاره کرد که تنها به دلیل حمل کالای خارجی در مناطق مرزی و شهرها، توسط نیروهای نظامی جمهوری اسلامی مورد هدف قرار می‌گیرند و سالانه صدها نفر از این قشر فقیر جامعه‌ی کُرد کشته و یا زخمی می‌شوند.این مساله یک مساله‌ی اقتصادی بوده و با ایجاد سرمایه‌گذاری و اشتغالزایی به مثابه جایگزین، قابل‌حل است، ولی نوع برخورد حاکمیت با آن در کُردستان، خشونت‌آمیز است. افزایش آمار زندانیان سیاسی محکوم به اعدام، بالا بودن موج بازداشت فعالین سیاسی، ‌مدنی و فرهنگی، صدور احکام سنگین حبس، تهدید و شکنجه از سوی نهادهای نظامی، امنیتی و غیره، خود گواهی آشکار بر وجود چنین ذهنیتی از سوی حاکمیت در این مناطق است.
ما به صراحت می توانیم ادعا کنیم که هزینه‌ی نقض حقوق بشر در کُردستان برای حکومت جمهوری اسلامی بسیار کم بوده و این امر سبب شده دست نظام برای اجرای سیاستهای ناقض حقوق بشر باز باشد. اما منظور از پایین‌بودن هزینه نقض حقوق بشر چیست؟! قایل‌شدن تبعیض در پوشش اخبار موارد نقض حقوق بشری از سوی تعدادی از رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری، پیروی دولتهای غربی از سیاست‌های دوگانه در خصوص مساله حقوق بشر در ایران و به خصوص وضعیت حقوق ملیتهای داخل آن کشور، فشار مضاعف دستگاه‌های امنیتی حکومت بر فعالین حقوق بشری کُرد و نبود نهادهای فعال حقوق بشری در جهت دیده‌بانی و مستندسازی موارد نقض حقوق بشر و غیره، سبب شده که جمهوری اسلامی از این مناطق به عنوان یک حیاط خلوت استفاده کرده و همچنان با وجود آنکه شاهد بالاترین آمار در زمینه نقض حقوق بشر در این مناطق هستیم، ولی این مسأله به حسب نیاز، نسبت به مناطق مرکزی کمتر مورد توجه مجامع بین‌المللی قرار گرفته است.

شبکه‌ی حقوق بشر کُردستان با درک این مهم و با درنظرداشتن استانداردهای بین‌المللی، اقدام به ثبت و ساخت مستندات تخصصی درخصوص نقض حقوق بشر در کُردستان خواهد کرد.
این شبکه می‌کوشد تا با توجه به امکانات مادی و انسانی که در اختیار دارد در حد توان، موارد نقض حقوق بشر در کُردستان را مورد دیده‌بانی قرار دهد تا بتواند به‌مثابه یک منبع جامع، آرشیوی از اسناد نقض حقوق بشر در کُردستان ایران را در اختیار افکار عمومی، نهادهای بین‌المللی‌، محققان و رسانه‌های مربوطه و علاقمند قراردهد.
شبکه‌ی حقوق بشر کُردستان دارای منابع معتبری در داخل کشور بوده و در نظر دارد تا با همکاری فعالین حقوق بشر در خارج از کشور بهبود و ارتقا یابد و فرهنگسازی پدیده حقوق بشر در جامعه‌ی کُرد را در دستور کار قراردهد.

فعالیت‌های این شبکه حقوق بشری به شرح ذیل است:

دیده‌بان حقوق بشر: انتشار گزارش‌های مستند روزانه در مورد وضعیت حقوق بشر در کُردستان ایران به سه زبان کُردی، فارسی و انگلیسی در سایت رسمی این شبکه .
مستندسازی: مستندسازی و ثبت موارد نقض حقوق بشر به صورت شهادتنامه، جمع‌آوری اسناد و مدارک و تهیه گزارش‌های مستند از قربانیان نقض حقوق بشر.
شناسایی ناقضین حقوق بشر، معرفی آنها به جامعه‌ی بین‌الملل و در صورت امکان، طرح دعوای حقوقی علیه آنها.
مشاوره حقوقی به قربانیان نقض حقوق بشر، به‌ ویژه پرونده‌های زندانیان سیاسی، زنان و کودکان.
ارایه گزارش‌ها و اسناد تهیه شده به نهادهای بین‌المللی مدافع حقوق بشر و به‌ کارگیری مکانیسم‌های بین‌المللی برای حمایت از قربانیان نقض حقوق بشر و جلب توجه افکار عمومی خارج از کشور نسبت به وضعیت نقض حقوق بشر در کُردستان.
ایجاد بانک اطلاعاتی زندانیان سیاسی کُرد در سراسر زندان‌های ایران.
تهیه مستندات و گزارش‌های سالانه در خصوص نقض حقوق بشر و خشونت علیه کولبران و کاسبکاران کُرد.

این شبکه حقوق بشری درحال حاضر کار خود را با همکاری داوطلبانه اعضا و بدون هرگونه پشتیبانی مالی آغاز کرده و در نظر دارد در صورت امکان از منابع مالی شفاف و بین‌المللی که در اختیار دیگر نهادهای مدافع حقوق بشری قرار می‌گیرد، بهره‌مند گردد.

۱۳۹۳ اسفند ۲۶, سه‌شنبه

ایران حقوق بشر

ایران حقوق بشر

منتشر شده در 27-03-2015 • روزآمد شده در 27-03-2015 ساعت 17:10

تازه‌‌ترین گزارش درباره نقض حقوق بشر در ایران منتشر شد
تازه‌ترین گزارش ماهانه درباره وضعیت حقوق بشر در ایران که از سوی نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران تهیه شده، نشان‌دهنده ادامه اعدام‌ها، دستگیری‌ها و نقض حقوق بشر در این کشور است.

در این گزارش که در خبرگزاری هرانا منتشر شده، آمده که در اسفند ماه سال 1393 نیز در ایران «نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران همچنان مانند گذشته ادامه داشت».
در ادامه گزارش به این موضوع اشاره شده که نخستین روزهای اسفندماه گذشته با اعدام 21 زندانی در شهرهای شیراز، بم و بندرعباس آغاز شد و از برجسته‌ترین موارد اعدام در این ماه می توان به اعدام 4 زندانی در اراک، اعدام سه متهم به قتل در زندان مرکزی رشت، اعدام دو نفر در کرمانشاه در ملاء عام و اعدام یک زن و هفت مرد اشاره کرد که اغلب این اعدام‌ها مخفیانه و بدون پوشش رسانه‌های دولتی بوده.
در این گزارش همچنین به چند مورد بخشش اعدامیان نیز اشاره شده است.
در گزارش اسفند ماه همچنین آمده که آخرین ماه سال گذشته «با تداوم تعرض به حقوق اولیه اقلیت‌های قومی و دینی در ایران همراه بود که در بارزترین آنها، بیش از هفت ماه بی‌خبری از یک مبلغ سنی مذهب، بازداشت یکی دیگر از طلاب اهل سنت و بازداشت یک شهروند نیک‌شهری از سوی ماموران امنیتی نقابدار» بوده است.
در این گزارش همچنین به موارد نقض حقوق زنان، لغو کنسرت‌های موسیقی و تفکیک جنسیتی در دانشگاه‌ها اشاره شده است

این درحالی است که شورای حقوق بشر سازمان ملل ماموریت احمد شهید را به عنوان گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران به مدت یک سال دیگر تمدید کرد..
وی از سال ۲۰۱۱ به عنوان گزارشگر ویژه حقوق بشر در امور ایران انتخاب شده است. هرچند طی چهار سالی که در گذشته، باوجود درخواست‌های مکرر تاکنون نتوانسته برای تهیه گزارش خود به ایران سفر کند.

الهه بقراط، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر ساکن آلمان در گفت‌وگو بابخش فارسی رادیو بین‌المللی فرانسه می‌گوید: «یکی از نگرانی‌های فعالان حقوق بشر، اغماض غرب در زمینه نقض حقوق بشر در ایران است».
وی دلیل این امر را چنین توضیح می‌دهد که تشویش جامعه جهانی درباره ایران بیشتر مربوط به پرونده هسته‌ای این کشور است که ابعاد منطقه‌ای و جهانی دارد.

۱۳۹۳ اسفند ۲۳, شنبه

کانون مدافعان حقوق بشر

کانون مدافعان حقوق بشر کوردستان
گامی دیگر برای تحقق آرمانهای انسانگرایانه در کوردستان

مدافع حقوق بشر کیست؟

مدافعان حقوق بشر افرادی هستند که به صورت فردی و یا جمعی، به نمایندگی از سوی دیگران و به شیوه‌ای مسالمت‌آمیز، به ترویج و دفاع از حقوق بشر بین‌المللی می‌پردازند.آنها با اقدامات و فعالیت‌های خود مشخص می‌شوند، نه با حرفه یا عنوان شغلی و سازمانی‌شان. آنها می‌توانند رهبران جامعه، روزنامه‌نگاران، وکلا، فعالان اتحادیه‌های کارگری، دانشجویان و یا اعضای سازمان‌های حقوق بشری باشند. آنها می‌توانند از حقوق زنان، حقوق محیط زیست، حقوق مردمان بومی، حقوق کودکان، حقوق اقلیت‌ها، حقوق پناهندگان و حقوق هم‌جنس‌گرایان، افراد دوجنسی و فراجنسیتی (هم‌جنس‌گرایان) دفاع کنند. آنها در بسیاری از کشورها با خطرات جدی شخصی مواجه هستند؛ چرا که برای دفاع از حقوق دیگران در برابر منافع قدرتمندان ایستادگی می‌کنند.
http://www.hrkurd.com/

۱۳۹۳ اسفند ۱۹, سه‌شنبه

معرفی سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان

از وبسایت انسانیت:

بند1. سازمان حقوق بشرکردستان یک نهاد مستقل غیرسیاسی وغیرآیین گرا است که در20 فروردین ماه 1384 درمناطق کردنشین ایران تشکیل شده است .

بند2. منشورسازمان حقوق بشرکردستان اعلامیه جهانی حقوق بشرمی باشد وهدف این سازمان عبارت است از تلاش برای رعایت بدون قید وشرط تمامی حقوق انسانی و آزادی های اساسی تصریح شده دراعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاقهای بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و حقوق اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و مفاد کنوانسیونها و پروتکلهای الحاقی ذیربط و بطور کلی دفاع از حقوق و آزادیهای اساسی مردم کردستان ایران است.

بند3. شیوه ومنش سازمان حقوق بشر کردستان برای تحقق اهداف خود، مبتنی است بر ترویج وتقویت فرهنگ حقوق بشر، تبلیغ برنامه های انسانی و رعایت این حقوق، افشای پیگیرانه موارد نقض حقوق بشر و آزادی های اساسی و انجام بررسی ها و پی جویی های لازم دراین خصوص و تهیه گزارشهای مربوط و ارجاع آن به مراجع و مراکز ذی صلاح درداخل کشور و درصورت لزوم ارجاع به مراجع بین المللی و نیزهمکاری با نهاد ها و مراجع و محافل مدافع حقوق بشری درایران و منطقه و جهان.

بند4. سازمان حقوق بشر کردستان کلیه فعالیتهای خود درعرصه های گوناگون را به شکل کاملا علنی انجام می دهد. این سازمان فعالیت خود را درداخل کشور و بویژه درمناطق کردنشین گسترش و تداوم می بخشد.

بند5. سازمان حقوق بشر کردستان درروند فعالیتهای خود با تاکید برحفظ ارزش و کرامت انسانی به عنوان اصلی اساسی، برای تامین آن و حقوق و آزادی های اساسی مردم درچارچوب برنامه های خود ازامکانات نهادها و مجامع رسما غیر دولتی مدافع حقوق بشر و نیز امکانات تبلیغی- خبری مطبوعات و رسانه های گروهی کشوری و بین المللی بهره می گیرد.

بند6.همه افراد صرفنظرازاعتقادات فلسفی، ایدئولوژیکی، مذهبی و یا غیرمذهبی، تعلقات وعلایق و موقعیتهای اجتماعی خود می توانند درسازمان حقوق بشر کردستان عضو شوند، به شرط انکه منشورسازمان را بپذیرند و برای تحقق آن به رهنمودهای این سازمان عمل نمایند.

تبصره-1. افرادی که عضو گروه، نهاد، و یا ارگانی باشند که به هرعنوان و نحوی مرتکب خشونت واعمال ضد حقوق بشری شده باشد و نیزافراد وابسته به جریانهای ضد مردمی نمی توانند عضو سازمان شوند.

تبصره-2. شرایط ونحوه پذیرش عضویت توسط کمیته ای که دراین رابطه ایجاد خواهد شد، اعلام وانجام می گیرد .

بند7. ازآغاز تاسیس سازمان حقوق بشر کردستان تا زمان تشکیل مجمع عمومی، این برنامه موقت بصورت آزمایشی اجرا می شود و سپس در مجمع عموی سازمان با مشارکت مستقیم کلیه اعضا، برنامه واساسنامه اصلی تدوین و تصویب خواهد شد.

بند8. مجمع عمومی سازمان حقوق بشر کردستان با شرکت کلیه اعضای سازمان دراول اردیبهشت ماه 1385درمنطقه کردستان تشکیل خواهد شد. وظایف مجمع عمومی عبارت است از بررسی عملکرد سازمان درفاصله یک سال، رسیدگی به انتقادات و گزارشات اعضا، اصلاح و تغییر و تکمیل برنامه موقت آزمایشی و تدوین و تصویب برنامه واساسنامه و انتخاب دبیر و اعضای شورای مرکزی و کمیسیون بازرسی و تعیین خط مشی سازمان برای آینده .

بند9. سازمان حقوق بشر کردستان از طریق کمک های مادی ومالی مردم وعلاقه مندان و حق عضویت آزادانه اعضای سازمان تامین مالی خواهد شد.

بند10. با توجه به شرایط مشخص و وضعیت حساس کنونی کردستان ایران سازمان حقوق بشر کردستان تا زمان برگزاری مجمع عمومی خود دراردیبهشت ماه 1385آقای محمد صدیق کبودوند را بعنوان دبیر معرفی مینماید. سازمان به آقای محمد صدیق کبودوند ماموریت می دهد تا درجهت انجام برنامه سازمان حقوق بشر کردستان به اجرای وظایف زیر عمل نماید.

1-10. شناساندن سازمان به مجامع و نهادهای کشوری، منطقه ای و بین المللی مدافع حقوق بشر وایجاد ارتباطات لازم با نهادهای مذکور.

2-10. شناساندن سازمان به افراد، شخصیتها، سازمانها، احزاب وتشکلات سیاسی، اجتماعی و جامعه مطبوعاتی و فرهنگی کشور و جهان.

3-10. ایجاد کمیته ای برای تعیین شرایط ونحوه پذیرش اعضا.

4-10. ایجاد چارچوب ساختارارگانیک متناسب با شرایط کنونی سازمان.

5-10. ایجاد کمیته های ضروری برای انجام وظایف اجرایی برنامه های سازمان.

6-10. ایجاد دفاتر وشعبات ضروری محلی در جهت تسهیل فعالیت علاقه مندان.

7-10. دریافت کمکهای مالی و مادی از مردم و نهادهای مدافع حقوق بشر.

8-10. انتشار اطلاعیه ها وبیانیه های لازم در موارد ضروری .

9-10. برگزاری مجمع عمومی سازمان درموعد مقرر.

۱۳۹۳ اسفند ۱۷, یکشنبه

Universal Declaration of Human Rights

۱۳۹۳ اسفند ۱۶, شنبه

روز جهانی زن

روز جهانی زنان که در گذشته روزِ جهانیِ زنانِ کارگر نامیده می‌شد، بزرگداشتی است که هر ساله در روز ۸ مارس برگزار می‌شود. این روز، روزِ بزرگِ برپایی جشن‌هایی برای زنان در سراسرِ جهان است. بسته به مناطق مختلف، تمرکزِ جشن بربزرگداشت، قدردانی، عشق به زن و برگزاری جشنی برای دستاوردهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی زنان است.
این روز در ابتدا به‌عنوانِ یک رویدادِ سیاسیِ سوسیالیستی در میانِ احزاب سوسیالیستِ آمریکا، آلمان و اروپای شرقی آغاز شد، اما پسینترها در فرهنگ بسیاری از کشورها آمیخته شد. روز جهانی زنان در برخی از مناطق، رنگ و بوی سیاسی خود را از دست داده و تبدیل به مناسبتی برای مردان شده تا عشقِ خود را به زنان نشان دهند و آمیزه‌ای از روز مادر و روز ولنتاین شده است. با این حال در مناطقی دیگر، اصل سیاسی و زمینهٔ حقوق بشری که توسط سازمان ملل متحد تعیین شده، با قدرت اجرا می‌شود و آگاهیِ سیاسی و اجتماعیِ امیدوار کننده‌ای از مبارزاتِ زنان در سراسر جهان به ارمغان می‌آورد. سازمان ملل هم از سال ۱۹۷۷ این روز را به‌عنوانِ «روز حقوق زنان و صلح بین‌المللی» به رسمیت می‌شناسد.
گیاه حساس (یا حساسه یا درخت گل ابریشم)، نمادی از جشن روز زن در کشورهای ایتالیا و روسیه است. همچنین گل میموزایکی از نمادهای این روز است.
اولین مراسم، در سال ۱۹۰۹ به عنوان یک رویداد سیاسی سوسیالیستی برگزار شد. این مراسم حاصل آمیختگی فرهنگ چندین کشور و در درجه اول کشورهای اروپایی به ویژه بلوک شرق بود. این روز در سال ۱۹۱۷ در اتحاد جماهیر شوروی یک مناسبت ملی اعلام شد و به دیگر کشورهای همسایه نیز سرایت یافت. در حال حاضر در بسیاری از کشورهای شرقی این روز جشن گرفته می‌شود.