شرایط جسمانی زینب جلالیان, زندانی سیاسی کُرد اهل ماکو کە بە حبس ابد محکوم شدە و در زندان یزد دوران حبس و تبعیدش را می گذراند وخیم می باشد و در حالیـکە وضعیت سلامتی این زندانی سیاسی نگران کنندە می باشد از سوی مسئولان زندان یزد از دسترسی بە مراجعە مداوم بە پزشک و درمان محروم شدە است.
بە علت بیماری آمبولیزاسیون فیبروم مدتی پیش, در بیمارستانی در یزد, زینب جلالیان تحت عمل جراحی قرار گرفت اما تنها بعد از ۲٤ ساعت کە از عمل جراحی وی گذشتە شدە بود و بدون در نظر گرفتن پایدار بودن سلامتی وی بعد از عمل جراحی بە زندان بازگرداندە شدە بود.
زینب جلالیان زندانی سیاسی کُرد در سال ۱۳٨٨ بە اتهام عضویت در پژاک دستگیر و بە اعدام محکوم شدە بود اما در سال ۱۳۹۰ حکم اعدام وی بە حبس ابد تغییر پیدا کرد و بە زندان یزد کە کیلومترها از زادگاهش دور می باشد تبعید و در شرایط بسیار وخیمی بسر می برد.
مسئولان دستگاە قضایی جمهوری اسلامی با تحت فشار قرار دادن زندانیان سیاسی و عقیدتی با آنها مقابلە می کنند, حاکمیت جمهوری اسلامی یکی از مهمترین ناقضان حقوق بشری در سطح جهان می باشد و همیشە در نقض حقوق بشر و پایمال کردن حق و حقوق منتقدان و مخالفانش رکورد دار بودە است. نادیدە گرفتن حق و حقوق اقلیت های ملیتی و مذهبی یکی از سیاست های اصلی جمهوری اسلامی می باشد کە در سیستم حکومتمداریش نهادیـنە شدە است.
دادگاهی در نیویورک چهارشنبه هفت آبان رفعت امیروف و پولاد عمروف، دو عضو مافیای روسی را، که به اتهام طراحی سوءقصد علیه مسیح علینژاد، مجرم شناخته شده بودند، به ۵۰ سال حبس محکوم کرد. هر یک از دو مجرم به ۳۰۰ ماه برابر با ۲۵ سال زندان محکوم شدهاند.
مسیح علینژاد بعد از رائ صادرە مقابل خبرنگارانی کە در محل دادگاە حضور داشتند حکومت و دستگاە قضایی آمریکا را ستود و گفت کە عدالت زیباست، مسیح سخنان کوتاە خود را با شعار زن زندگی آزادی شروع کرد و با بیان اینکە کە این شعار, فریاد میلیونها ایرانی می باشد و این روز را لحظەایی تاریخی خواند و ادامە داد کە در روستای کوچکی بزرگ شدە است و در کنار میلیون ها دانش آموز شستشوی مغزی شدە بودند تا شعار مرگ بر آمریکا سر دهیم و این در حالی است کە همین کشور آمریکا حیات و زندگی دوبارە بە او بخشیدە است کە این چهرە راستین عدالت می باشد.
در محل حضور مسیح علینژاد یکی از گروگانهایی کە در حادثە گروگانگیری سفارت آمریکا در اول انقلاب ایران از سوی دانشجویان پیرو خمینی بە گروگان گرفتە شدە بود حاضر شدە بود و در جملەایی کوتاە بری روزن, مسیح علینژاد را یکی از افراد شاخص مدافع حقوق بشری معرفی کرد کە رهبر جمهوری اسلامی درصدد زندانی کردن و اعدام او بودە است, و او از جانب همە ما و آزادیخواهان فریاد زن زندگی آزادی را سر می دهد و این برای ما خیلی اهمیت دارد.
در بخش دیگری از سخنان مسیح علینژاد در مقابل خبرنگاران گفت کە او تنها از خود و برای خود سخن نمی گوید بلکە برای بسیاری از مخالفان, فعالان و روزنامەنگارانی کە بە اندازە وی خوش شانس نبودند, سخن می گوید همچون روح اللە زم کە پدر دو فرزند بود و رژیم جمهوری اسلامی با فریب او, وی را بە عراق فراخواند و بعد بە ایران بردە و اعدامش کردند و بعدأ عکس های من را همە جا پخش کردند و تهدید کردند کە نفر بعدی من خواهم بود و همچنین بە جمشید شارمهد شهروند آمریکایی_ایرانی اشارە کرد کە او نیز بە سرنوشت روح اللە زم دچار شد و جمهوری اسلامی او را نیز اعدام کرد.
روال دادگاە آمریکا در پروندە مسیح علینژاد روندی کاملأ عادلانە بود کە برای بار دیگر چهرە سیاە و پلید رژیم جمهوری اسلامی در برخورد با فعالین حقوق بشری و روزنامەنگاران منتقد و مخالف جمهوری اسلامی را برای همە آشکار ساخت.
سازمان عفو بینالملل با اعلام اینکه بیش از ۱۳۰۰ نفر در ایران طی سال ۲۰۲۵ اعدام شدهاند، خواستار اقدام فوری جامعه جهانی برای متوقف کردن این وحشت شد. این سازمان جمعه دوم آبان اعدام بیش از ۱۳۰۰ نفر در سال جاری میلادی را بالاترین رقم ثبت شده در دهههای اخیر دانست.
این سازمان حقوق بشری هشدار داد که هزاران نفر دیگر در معرض خطر هستند زیرا مقامات ایرانی همچنان از مجازات اعدام به عنوان سلاح استفاده میکنند.
عفو بینالملل پنجشنبه ۲۴ مهر هم با اعلام اینکه از ابتدای سال ۲۰۲۵ تاکنون بیش از هزار اعدام در ایران گزارش شده است، خواستار توقف فوری اعدامها شده بود.
سازمان عفو بین الملل تأکید کرده است که اعدامها در ایران پس از دادگاههای ناعادلانه و با هدف سرکوب اعتراضات و اقلیتها انجام میشود.
این در حالی است کە تعداد زیادی از زندانیان بخصوص زندانیان سیاسی کە بە بهانەهای نخ نما شدە همکاری با کشورهای متخاصم و اسرائیل در زندانهای جمهوری اسلامی قرار دارند, در انتظار اجرای حکم ناعادلانە اعدام هستند, بەغیر از صدور و اجرای اعدام مجرمان و زندانیان سیاسی و عقیدتی وضعیت و شرایط زندانهای جمهوری اسلامی با استاندرهای بین المللی فاصلە زیادی دارد و شرایط زندانیان بخصوص محبوسان سیاسی شرایطی وخیم و ناگوار می باشد.
ماموستا مسعود نظری, روحانی اهل سنت و از مخالفان جمهوری اسلامی, در مقابل منزلش در استانبول ترکیه هدف حمله مسلحانه افراد ناشناس قرار گرفت و کشته شد.
وبسایت حالوش, چهارشنبه ۲۳ مهرماه با اعلام این خبر گزارش داد چندین گلوله به این فعال سیاسی کُرد اهل شهرستان جوانرود استان کرمانشاه شلیک شد و مهاجمان پس از تیراندازی, بلافاصله از محل متواری شدند.
طبق این گزارش, ماموستا نظری ۱۰ سال قبل و در پی فعالیتهای مذهبی و سیاسی و مخالفت با جمهوری اسلامی, از ایران خارج شد و در ترکیه اقامت داشت.
حالوش به نقل از خانواده و نزدیکان ماموستا مسعود نظری نوشت که او بارها از سوی نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی تهدید شده و رد پای دستگاههای امنیتی جمهوری اسلامی در این حادثه آشکار است.
بر پایه این گزارش, نهادهای امنیتی ترکیه در حال بررسی جزییات این رخداد هستند اما تاکنون هیچ گروه یا فردی مسئولیت این ترور را برعهده نگرفته است, اما بنابر سابقە جمهوری اسلامی در ترور مخالفانشان در آنسوی مرزها و بخصوص کشورهای همسایە همچون ترکیە گمانەزنی ها را بیشتر قوت می بخشد کە جمهوری اسلامی در این ترور نقش داشتە باشد.
ترور ماموستا مسعود نظری بار دیگر ثابت کرد کە ترکیە مکان امنی برای پناهندگان سیاسی مخالف و منتقد جمهوری اسلامی نیست و مزدوران و گماشتگان جمهوری اسلامی هموارە در کمین مخالفان و منتقدانشان هستند تا یا آنها را بربایند یا ترورشان کنند و بە دلیل هم مرز بودن ایران بە کشور ترکیە بە آسانی می توانند ترور و در مواردی نیز ربایش مخالفانشان را کە پناهندە هستند انجام دهند.
اعدام, مجازاتی است کە حق طبیعی حیات را از اانسان ها می گیرد حقی کە از سوی سازمانهای حقوق بشری و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی مورد حمایت قرار گرفتە است.
صدور و اجرای حکم اعدام از سوی سیستم قضائی برخی از کشورها رواج دارد کە با پایمال کردن کرامت انسانی, خشونت و قتل سیستماتیک را اعمال می کند و عملأ در تضاد با خصایص حقوق بشری می باشد.
حکومت های مستبد و دیکتاتور, مجازات اعدام را برای مجرمانی کە اتهامات سیاسی دارند اعمال می کنند تا با آن فضای رعب و وحشت را در جامعە اشاعە دهند, یکی از حکومت هایی کە در آن از مجازات اعدام برای حذف مخالفان و منتقدان سیاسی و عقیدتی بهرە می جوید, رژیم جمهوری اسلامی ایران می باشد کە از بدو شکل گیری حاکمیتش با مخالفان سیاسی بە شیوە غیر انسانی برخورد کردە است یکی از روشهای مقابلە با مخالفان سیاسی کە در قاموس سیاسی رژیم جمهوری اسلامی نهادینە شدە است مجازات اعدام می باشد, سیستم قضائی جمهوری اسلامی کە مستقیمأ زیر نظر حاکمیت قرار دارد با صدور و اجرای حکم اعدام در دورە رهبری خمینی و خامنەای با زندانیان سیاسی برخورد کردە است. اعدامهای سالهای شصت و شصت و هفت کە بیش از هزاران تن زندانی سیاسی در آن اعدام شدند مصداق سیاست مستبدانە و متحجرانە جمهوری اسلامی می باشد، در دهە شصت گماشتگان جمهوری اسلامی مأموریت پیدا کردند تا مخالفان و منتقدان سیاسی را دستگیر کنند,خلخالی در مقام حاکم شرع بعداز صدور و اجرای حکم اعدام در تهران بە کردستان و خوزستان اعزام شد و با محاکمەهای چند دقیقەایی صدور حکم اعدام را برای زندانیان سیاسی شرعیت می بخشید, زیاد بودند جوانان و مردمانی کە با حکم خلخالی جنایتکار بە پای چوبە دار بردە شدە یا تیرباران شدند.
بعد از سالها کە کماکان رژیم جمهوری اسلامی بر مسند قدرت در ایران قرار دارد همچنان مجازات اعدام یکی از شیوەهای مرسوم برای مقابله با زندانیان بویژە محکومان سیاسی و عقیدتی می باشد و این روال ادامە دارد...
در سالروز مبارزە جهانی با مجازات اعدام یاد همە زندانیان سیاسی و عقیدتی کە در زندانهای جمهوری اسلامی اعدام شدەاند گرامی باد.
سامان محمدی خیارە، زندانی سیاسی کُرد سحرگاە امروز شنبە ۱۲ مهر ۱٤۰٤ در زندان قزلحصار کرج اعدام شد.
سامان محمدی خیارە روز جمعە ۱۱ مهر ۱٤۰٤ جهت اجرای حکم اعدام بە سلول انفرادی زندان قزلحصار کرج منتقل شدە بود، مورخه ۲٤ آذر سال ۱٤۰۳ نیز سامان محمدی خیارە را جهت اجرای حکم اعدام بە سلول انفرادی زندان قزلحصار منتقل کردە بودند اما پس از تعویق اجرای حکم وی, او را بە بند عمومی زندان قزلحصار بازگرداندە بودند.
سامان خیارە در زمان دستگیری ۲۰ سال داشت و تنها یک فرزند پسر داشت که چند روز پس از دستگیری او به دنیا آمد و در حال حاضر دوازدە سال سن دارد بە تعداد سالهای زندانی بودن پدرش, پرونده سامان آنقدر مبهم بود که نیاز به بررسی بیشتر داشت.
سامان خیارە در سال ۱۳٨٨ دستگیر شد، اما دستگیری او مربوط به جنبش سبز نبود، بلکه مربوط به قتل امام جماعت مسجد قبای سنندج بود کە بە وی نسبت دادە بودند.
سامان خیارە ابتدا در شعبه پانزدهم دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاسم صلواتی به اعدام محکوم شدە بود.
بعدأ در دادگاهی دیگر، سامان به عنوان متهم ردیف دوم به اتهام عضویت در یکی از احزاب کرد مخالف رژیم ایران به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
سامان خيارە به مدت هفت سال تحت شكنجه بود تا اينكه در سال ۱۳۹٥ در صدا و سیمای سنندج مجبور به اعتراف به اتهامات وارده به خود شد.
فشار نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی دیوان عالی کشور را واداشت کە حکـم اعدام سامان محمدی خیارە را دوبارە برگرداند, روند برگرداندن حکـم اعدام سامان بدون اطلاع او و نزدیکان او صورت گرفتە است.
پرونده سامان شاکی خصوصی نداشت و همانطور که گفته شد مبهم بود و اعدام او همچون اغلب اعدام افراد سیاسی و عقیدتی اعدامی حکومتی می باشد.
در مورخە سوم مهرماە از سوی خبرگزاری میزان وابستە بە قوە قضائیە جمهوری اسلامی اعلام کرد کە یک زندانی زن بە نام س.ر کە ۲٤ شهریور ماە با علائم تهوع و تشنج بە بهداری زندان و پس از اقدامات اولیە در بیمارستان بستری شدە بود, فوت کردە است.
سمیه رشیدی, ۴۲ ساله و ساکن تهران بوده است و در اردیبهشت امسال هنگام شعارنویسی روی دیوار در محله جوادیه تهران بازداشت شده است و پس از دو روز بازجویی در بازداشتگاه آگاهی, ابتدا به بند زنان زندان اوین و پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در جریان جنگ دوازده روزه, از جمله زندانیان سیاسی زن بوده که به زندان قرچک ورامین منتقل شده بود, سمیه رشیدی از جمله زنانی بوده است که در جریان اعتراضات سال ۱۴۰۱ در ایران نیز بازداشت شده بود.
شرایط زندانیان سیاسی و بخصوص آندستە از زندانیان سیاسی کە با وجود بیماری در زندان های جمهوری اسلامی محبوس هستند, شرایطی وخیم و نگران کنندەایی می باشد, بە دلیل نبود بسترهای کافی پزشکی در داخل زندانها و بازداشتگاههای رژیم جمهوری اسلامی و هم چنین محدودیت هایی کە برای خروج زندانیان سیاسی برای مراجعە بە مراکز درمانی خارج از زندان اعمال می شود, هموارە جان و سلامت زندانیان بیمار را با خطر روبرو کردە است.
برخورد مسئولان زندانهای جمهوری اسلامی کە تحت کنترل مستقیم قوە قضائیە قرار دارند با زندانیان سیاسی, رفتاری غیرانسانی می باشد کە هموارە با محکومیت نهادهای حقوق بشری و عفو بین الملل همراە بودە است اما مقامات جمهوری اسلامی بدون درنظر گرفتن هشدارها و درخواست های جامعە جهانی و نهادهای بشر دوستانە هیچگونە تغییری در رویە برخورد با محبوسان سیاسی نداشتەاند و در حال حاظر دهها زندانی سیاسی کە با بیماری های سخت در زندانهای جمهوری اسلامی محبوس هستند بدون دسترسی کە سلامت جسمی آنان را تضمین کند, دست و پنجە نرم می کنند و خطر مرگ بە علت بیماری و نبود بسترهای لازم پزشکی هموارە تهدیدشان می کند.
